Trzymanie kontroli? Cóż, nie będę was oszukiwać, że zawsze mi wychodzi, ale muszę przyznać, że jest znacznie lepiej. Co więcej – każda zjedzona rzecz sprawia, iż mam straszne wyrzuty sumienia. Na przykład dziś. Bilans wynosi 830 kalorii. Jak na mnie jest w porządku, ale nie potrafię sobie poradzić z myślą, że mogłam zjeść mniej. Z drugiej strony gdybym tak zrobiła zaczęłoby się ze mną dziać coś dziwnego: byłabym bardzo podirytowana, co w efekcie prowadziłoby do napadu, a na to już nie mogę sobie pozwolić. O nie! Powiedziałam STOP napadom! Niestety bardzo źle znoszę uczucie głodu. Niby jestem zadowolona, że je czuje, ponieważ to oznacza, że trzymam kontrolę, ale nie potrafię przestać o tym myśleć.

Dziś byłam z mamą na zakupach, wiecie takich przedświątecznych, i bałam się, że za chwilę wybuchnę, wezmę coś, czego nie powinnam jeść. Cały czas próbuję jakoś skierować myśli na inny tor, ale nie umiem się skupić na niczym. Jak to pokonać? Chciałabym, aby jedzenie nie było mi potrzebne do życia, ale wiem, że to niemożliwe.  Jest tyle pysznych rzeczy, na które nie mogę sobie pozwolić. Pociesza mnie fakt, że już niedługo ubrania będą na mnie lepiej wyglądały. Zresztą już udało mi się schudnąć. Ważę 61 kg. Nie jest źle, prawda? Coraz bliżej mojej ukochanej piątki z przodu.

Przestałam mówić sobie „od jutra”. Te słowa zastąpiłam innymi słowami „od teraz”.

Niekiedy wydaje mi się, że to wszystko nie ma sensu. Pytam siebie samą czy jak schudnę rzeczywiście poczuję się lepiej i będę szczęśliwsza, a co jeśli nie? W dodatku, jeżeli będzie tak jak kiedyś i nie będę potrafiła przestać? Czasami mi się wydaje, że już nigdy nie będę potrafiła żyć normalnie. Jak ludzie to robią – gdy mają ochotę wychodzą ze znajomymi na pizze, śmieją się, doskonale bawią, nie myślą o zjedzonych kaloriach, gdy są głodni jedzą to, na co najzwyczajniej w świecie mają ochotę, nie mając przy tym wyrzutów sumienia, ani napadów. Nie pamiętam już, kiedy ja tak miałam. Bo przecież nie wszyscy są grubi. Znam mnóstwo szczupłych, jedzących zwyczajnie osób. Dlaczego ja tak nie mogę mieć? Chciałabym normalnie żyć, ale nie potrafię. Życie to walka… walka z kaloriami, walka o szczupłe ciało, walka z samą sobą. 

Jestem wściekła. Czuję złość, ale nie wiem na co i dlaczego. Przypadkiem nie jest tak, że sama utrudniam sobie życie? Wyznaczając granice, cele… może to wszystko jest idiotyczne? Bez sensu? Lepiej będzie, gdy zacznę jeść – nie myśląc o tym, co jem. Najwyżej będę gruba. Chociaż nie… przecież już jestem. Chcę być szczupła. Chcę, żeby wystawały mi kości. Chcę, by ludzie mówili mi, że schudłam. Czy to kiedyś nastąpi? 

Trudno mi to wszystko znieść, ale mam nadzieję, że się uda. Trzymajcie się chudo! Postaram się częściej tu zaglądać. W końcu spokój mam już ze szkołą. Teraz tylko matura. Buziaki!