Wieczory są najgorsze, ponieważ wtedy z jeszcze większą trudnością przychodzi mi powstrzymanie od jedzenia. Dziś nawet o godzinie 22 miałam myśli, by rzucić to wszystko w cholerę i po prostu zacząć normalnie jeść, ale wiem, iż wtedy nie potrafiłabym funkcjonować, dlatego jakoś udało mi się opanować. Co prawda z ledwością wygrałam, ale dzięki resztkom silnej woli osiągnęłam dziś sukces. Także bilans wynosi: 790 kalorii. Chyba nie jest źle. Wydaję mi się, że jeśli będę jadła około 1000 kalorii, to i tak uda mi się schudnąć. Początkowo lepiej nie przesadzać, a może stopniowo uda mi się wyleczyć z napadów.  Dodatkowo miałam dość aktywny dzień. Nie ćwiczyłam, ale w zamian dwie godziny chodziłam po mieście z bratem (on robi gorzej zakupy niż kobieta, na nic nie może się zdecydować), przez dwie godziny prasowałam ubrania, po południu biegałam za czteroletnim siostrzeńcem. Takie dzieci są naprawdę ruchliwe, więc można przy nich stracić sporo kalorii.

Mimo wszystko… teraz odczuwam duże uczucie głodu. Z chęcią bym coś zjadła, ale nie mogę. Rano czeka na mnie pyszne śniadanie. Nigdy ich nie jadałam, ale od niedawna stwierdziłam, że lepiej będzie, jeśli będę to robiła. W końcu to najważniejszy posiłek dnia. Swoją drogą zastanawiam się czy wyeliminować całkowicie ze swojej diety pieczywo. Myślę, że wtedy mogłabym sporo schudnąć, ale z drugiej strony czym mogłabym je zastępować? Ciemne jest zdrowsze, ale prócz pełnoziarnistych bułek czy grahamek, mi nie smakuje. Poza tym nawet takie jest bardzo kaloryczne. Mam jeszcze taki problem, że wcale nie odczuwam pragnienia. Nie chcę mi się pić. Wiem, że to źle, bo jeśli się odchudzam powinnam spożywać bardzo dużo wody, ale  nawet o tym nie pamiętam i rzadko kiedy sięgam po jakikolwiek płyn – oczywiście prócz kawy, której jestem w stanie wypić ogromną ilość. Muszę to zmienić.

Jestem głodna, jestem głodna, jestem głodna… co z tego. Przecież w końcu przyzwyczaję się do takowego stanu, Wmawiam sobie, że uczucie głodu jest dobre.

To nie uczucie głodu, to uczucie zwycięstwa.
Póki co jednak jestem jeszcze sceptycznie nastawiona do samej siebie. Niejednokrotnie udawało mi się wytrzymywać bez napadów jakieś cztery dni. Będę zadowolona, gdy za tydzień wciąż będę trzymała kontrolę. Choć mam przeczucie, że tym razem będzie zupełnie inaczej, że wreszcie podołam i nie zawiodę samej siebie. Chciałabym, aby moja waga wreszcie pokazała piątkę z przodu. Będzie to dla mnie bardzo szczęśliwa chwila.

Niestety dziś w ogóle się nie uczyłam, więc jutro czeka mnie dzień nadrabiania czasu, który straciłam. Wszystko przez niezapowiedzianą wizytę siostry. Nigdy nie umiem jej odmawiać, dlatego zgodziłam się popilnować jej malucha. Uwielbiam zajmować się dziećmi. Przynajmniej na chwilę mogłam zapomnieć o szkole, maturze i wyluzować. 

Reasumując – dzień nie był najgorszy. Walczę ze złą połówką siebie, która wciąż namawia mnie do jedzenia. Staram się ją osłabić. Nie ma wyjścia, jest skazana na porażkę. 

Trzymajcie się chudo, buziaki.